fbpx

Kinderen.. Je krijgt er grijze haren van! Nee, maar echt. Het is bewezen. Door mij. En de wetenschap. Maar eerst ik!

Ik heb me altijd een Russische roulette gevoeld wat betreft vroeg of niet vroeg grijs. Het zit zo. Men neme mijn pa. Die heeft een vader en een moeder (en een hoop broers en zussen). Vader werd niet/heel laat grijs, moeder was vroeg grijs en werd mooi wit. Broers en zussen zijn 50-50. Of heel vroeg grijs. Of heel laat. Alles of niks. Zoiets. Papa is dus heel laat. Hij draagt beide opties in zich mee. Welke zou ik gekregen hebben. 

Dan hebben we ook nog mijn ma. Vroeg grijs. Nu (58) behoorlijk richting helemaal wit op weg. Maar haar moeder, mijn oma, is met 82 nog helemaal niet grijs. Dof, ja, hoogstens. Grijs? Nope! Mijn opa daarentegen: vroeg! Helemaal wit. Heeft m’n moeder dan weer pech mee. Maar die draagt dus ook beide opties mee. Welke combi krijg ik, met welke uitwerking? Bedoel, ben ook donker geboren en gebleven terwijl pap en mam en broer en zus allemaal blond opgegroeid zijn. En ja, mijn papa is écht mijn papa! En mijn kinderen hebben allebei blauwe ogen en zij hoogblond. Draag ik mee dus. Kortom: zo’n genenpakketje kan altijd voor verrassende dingen zorgen! 

Tot m’n dertigste kon ik maar weinig grijs ontdekken. Yay! Zou ik de gunstige mix hebben? Neven en nichten waren met 30 soms echt al een eind op weg. Maar toen kregen we de ‘zieke-twins-maar-alle-artsen-luisteren-niet-en-laten-ons-eraan-onderdoor-gaan-fase’. Dikke STRESS. Mentaal, fysiek. Alles. Fysiek dus ook, want we sliepen zeker en jaar lang maar 2, met mazzel 4 uur per nacht. Niet meer. Lichamelijke stress ten top natuurlijk. Is je lijf niet voor gemaakt. Permanente fight-or-flight modus. De eerste grijze haren staken de kop op. En eenmaal bij de kapper bleek ik een hele pluk a la Richard Gere op m’n achterhoofd te hebben. Net iets minder sexy. Maar hee, ik had er vrede mee. Dit lijf heeft me er maar mooi doorheen gesleept! 

Die grijze haren zijn oorlogsstrepen van onze (met recht) tropenjaren.

Maar nu de wetenschap. Het is dus omkeerbaar volgens onderzoekers van Columbia University! Joe! Goed nieuws! Dikke dog zelfcare. Relaxter leven. Kaderen. Rust inbouwen. Grenzen stellen en bewaken. Lief zijn voor lijf en leden. En dan kun je het weer ongedaan maken. Nou, is dat goed nieuws of niet! 

Was ik nu net mee bezig. Trajectje bij orthomoleculair therapeut om m’n lijf weer eens aan het woord te laten wat nou echt goed is voor haar. Vinger aan de pols bij Juul, onze huisacupuncturist. De plotseling doorgeschoten ‘ik eet voor 3 en geef een tweeling borstvoeding’ kilo’s (mijn maag is na 4 jaar zo moeten eten andere proporties gewend geraakt die mijn lijf niet meer nodig heeft en opslaat elders) weer kans geven te verdwijnen voor the sake of health (mijn metabolische leeftijd was 14 jaar te hoog *shocking* – ook al wist ik dat stiekem al wel na de afgelopen 4 jaar). En de unhealthy habits door 0 energie, overleefmodus en burn-out-door-situatie weer omkeren. 

Kortom: Weet nog steeds niet welke genen ik heb, maar less stress, more fun & gezond leven zouden de stressgerelateerde grijze haren weer kunnen kleuren… Working on it!