fbpx

De afgelopen 1,5 jaar hebben volledige in het teken gestaan van het moederschap. En overleven. Zoals bij de meesten wel bekend kregen we het flink voor onze kiezen. Met een jaar lang maar 4 uur slaap per nacht – ik overdrijf niet – kwam werk erg onder druk te staan.

Maar nu er langzaam wat meer ruimte komt, weer een beetje ademruimte, gaat het meteen kriebelen. Ik kan niet stil blijven staan. Ik wil groeien. Mezelf ontwikkelen. Dingen leren. Dingen doen. Dingen delen.

Maar met die ruimte kwam er ook ruimte voor twijfel. Baan zoeken? Ondernemen? Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik wil blijven ondernemen, zodat ik flexibel blijf als moeder. Maar wat ga ik doen? Wat wil ik? Wat kan ik? Yogales geven gaat (voorlopig) niet meer. Met Kaartje Natuurlijk verdien ik ook (nog) geen belegde boterham. Mijn WW loopt binnenkort af. Kortom, de tijd begon te tikken en mensen vroegen steeds vaker: heb je al een baan? Wat doe je nu? Wat ga je doen? En ik kreeg steeds maar het gevoel dat ik een keuze moest maken. Welke kant ga ik op met mijn onderneming? Wat ga ik doen met al mijn borrelende plannen? Maar ik kwam er niet uit. Dus ik ging naar een coach.

Met mijn coach Christine had ik het over mijn plannen. Veel mensen weten wel dat ik geboortekaartjes en trouwkaarten ontwerp, maar dat dekte de lading niet meer. Ik doe inmiddels ook veel zakelijke klussen, waar ik heel blij van word. Ik maak bijv. creative content voor ondernemingen voor social media en websites en ik ontwerp zakelijk drukwerk. Zo mocht ik een hele toffe kaartenlijn voor Kinderopvang Walcheren ontwerpen. En een set mijlpaalkaarten. Hoe gaaf! Kaartje Natuurlijk dekte de lading niet meer, vandaar de recente naamswijziging naar Studio Popp 

Maar in de coachingsessies kwam ook keer op keer naar boven dat mijn passie voor fertiliteit, zwangerschap en geboorte te groot is om er niks mee te doen. Al 3 jaar lang loop ik rond met een grote innerlijke drang iets te doen met mijn schat aan kennis en ervaring op het gebied van fertiliteit en natuurlijk zwanger worden. Dat blijft kriebelen. Ook dat moet de wereld in.

Met dank aan het enthousiasme en de support van Christine, maar ook van Frans, heb ik nu de stap genomen om ook dat de wereld in te slingeren: Carlijn. Fertiliteit – Zwangerschap – Geboorte. Om vrouwen te gaan begeleiden op hun soms eenzame pad hun diepe verlangens te verwezenlijken. Of dat nu een kinderwens is, of de wens voor een autonome bevalling. Mijn missie is vrouwen de kracht in zichzelf te laten zien en ervaren en ze te begeleiden naar een gezonde zwangerschap en/of een bekrachtigende bevalervaring.

En ja, ik snap best dat het voor sommige mensen verwarrend over kan komen en dat het de vraag oproept: wat wil je nou eigenlijk Carlijn?

Maar dit IS wat ik wil. Dit is wie ik ben. Bedenker. Meedenker. Creatieveling. Eeuwig studiebolletje. Ondernemer.

Het fantastische aan school (ja, nerdalert) vond ik de diversiteit. Dat ik op dinsdagmiddag kon knutselen en op woensdagochtend zat te rekenen. Dat ik beeldende vormgeving naast mijn exacte pakket kon doen. Dat ik tijdens mijn bacheloropleiding aan UCR niet hoefde te kiezen, maar een ‘interdepartemental major’ kon doen met 3 richtingen naast elkaar, van taalkunde tot computer science.

En dan ben je afgestudeerd en dan is het eigenlijk het maatschappelijke idee dat je – in mijn geval alsnog – door een trechter gaat. Eenrichtingsverkeer. Een weg die langzaam maar zeker versmalt. En al snel voelde ik: dit is niet mijn weg. Dus ik kies heel bewust een andere route. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. Ik heb vreselijk gejobhopt en vond steeds maar niet wat ik zocht. Ik ging enorm aan mezelf twijfelen. Ligt het aan mij? Wat is er mis met me?

Pas na mijn laatste baan realiseerde ik me ineens waar de angel zat. De jarenlange zoektocht heeft me het inzicht gegeven dat ik in een baan 3 dingen nodig heb:
1. ik moet mijn creativiteit ergens in kwijt kunnen
2. ik wil kunnen inspireren/delen/geven
3. ik wil kunnen blijven groeien en mezelf blijven ontwikkelen

En daar moest ik nu 30 voor worden 

Inmiddels ben ik erachter dat ik niet de enige ben. Emilie Wapnick noemt dit type mens in haar befaamde TEDtalk ‘multipotentiolite’. Ook wel eens ‘creatieve generalist’ genoemd. Ik behoor kennelijk tot die groep mensen die heel veel verschillende interesses hebben. Die ervan houden om volledig in een onderwerp te duiken en daarna in nog een en nog een. Die daarom niet kunnen of willen kiezen voor een specialisme, omdat ze vinden dat kiezen verliezen is…

Zo voel ik het ook. Als ik moet kiezen, verlies ik. Een van de benodigdheden om gelukkig te zijn in mijn werk wordt dan niet vervuld. Een van mijn talenten kan ik dan niet kwijt.

Als ondernemer kan ik die 3 dingen combineren. In mijn werk als vormgever kan ik mijn creativiteit kwijt. In mijn werk als yogadocent en coach kan ik kennis en ervaring delen en inspireren. En als ondernemer kan ik blijven groeien en mezelf blijven ontwikkelen, zonder klein gehouden te worden of niet de kans te krijgen bij een werkgever.

En ja. Misschien wordt het helemaal niks met dat ondernemen en trek ik er over een jaar de stekker uit. Of vind ik zo’n toffe baan met die 3 essentiële elementen bij een toffe werkgever die mijn talenten ziet en de ruimte wil geven. Dat kan allemaal. Maar ik voel NU dat ik dit moet doen. Anders blijft het de rest van mijn leven kriebelen. Blijft het de rest van mijn leven een vraagteken.

En dat lieve mensen, is zo’n fijn inzicht. Ik hoef nu helemaal niet te kiezen. Ik ben vormgever die ook yogadocent en coach is. Of yogadocent die ook vormgever en coach is. Of coach die ook yogadocent en vormgever is. En volgend jaar misschien weer wat anders 

DIT BEN IK. CARLIJN.