fbpx

Vanochtend stond ik op het Abdijplein in Middelburg op het yogaevent tijdens Wereld Yogadag. Niet als yogadocent, niet als yogi. Maar als bakfiets- en tweelingmoeder. Toch even sfeer proeven. Zo fijn om al die lieve collega’s weer te zien. Tijdens de fijne les van collega Sascha die ik vanaf de zijlijn aanschouwde, dwaalden mijn gedachten af en stond ik even stil bij wat yoga eigenlijk voor mij betekent. Het heeft absoluut mijn leven verreikt.

Yoga heeft me leren ademen.
Letterlijk en figuurlijk.

Yoga heeft me leren vertrouwen.
Op mijn kracht.
Op mijn lijf.
Op het leven.
Op mijn pad.
Op mezelf.

Yoga heeft me leren luisteren.
Naar mijn lijf.
Naar mijn grenzen.
Naar mijn intuïtie.
Naar mijn hart.

Yoga heeft me lef gegeven.
Om mezelf te zijn.
Om mijn hart te volgen.
Om naar mijn intuïtie te luisteren.
Om nee te zeggen.
Om los te laten.
Om mijn eigen pad te bewandelen.
Om te gaan ondernemen.

Yoga heeft me kracht gegeven.
Om sterk te zijn en te blijven geloven in mijn vruchtbaarheid in de 2 jaar dat ik niet zwanger werd na mijn eerste onvoldragen zwangerschap.
Om te vertrouwen op mijn ongeboren kindjes toen ze niet groeiden.
Om te bevallen hoe ik voelde dat goed was voor mij en mijn kindjes.
Om er onvoorwaardelijk voor mijn kinderen te zijn ook al bleven de tegenslagen maar komen.

Kracht. Vertrouwen. Lef. Liefde.

Yoga heeft me geleerd te ZIJN.
En dat is het grootste cadeau wat ik had kunnen krijgen.
Namasté 🙏🏻💛